دل سمباده ایی من

یکی از خصوصیات اخلاقی من اینه که خیلی کینه ایی هستم.کم پیش میاد که به طور جدی از مسئله ایی یا کسی ناراحت بشم.ولی وقتی ناراحتی جدی برام پیش بیاد هرگز فراموشش نمیکنم ونمیتونم ظاهرسازی کنم.

وقتی بعضی آدمایی رو میبینم که بعد از یه دعوای درس حسابی و گفتن و شنیدن بدترین چیزها چند وقت بعد با هم آشتی میکنن و همه چیز یادشون میره خیلی تعجب میکنم.حالا اگه یه بار باشه میشه توجیه کرد ولی اگه عادت باشه چی؟؟

البته من به این نتیجه رسیدم که اینجور آدما موفق ترن.هم کاری که به نظرشون درسته انجام میدن هم نمیذارن حرفی توی دلشون تلنبار بشه و غمباد بگیرن هم به اقتضای نیازشون چند وقت بعد بدون هیچ ناراحتی روابطشون رو حسنه میکنن و روز از نو روزی از نو.میگن چون دلشون صافه کدورت توش نمیمونه.احتمالا دل من مثل سمباده میمونه و ناراحتی ها و کینه ها بهش گیر میکنن و بیرون نمیرن.

برای من حفظ حرمتها و ارزشها مقدسند و شکستن این حریم مقدس به هر دلیلی نابخشودنی است.

 

/ 0 نظر / 6 بازدید